Okuyucu Mektubu


GÜN OLUR DEVRAN DÖNER


AYŞE DERİN KARAKOÇ

Tahammülsüzlük çukuruna düştünüz mü hiç?

Sabırsızlık suyundan içtiniz mi siz?

Yol yürüyüp de, yol arkadaşı bulamaz oldu modern çağın teknomodern insanı.

Samimiyetsiz samimiyetlerden, sahte tebessümlere, bir yanlışlık kol gezer oldu evrende.

Aynadaki herkes mükemmel, gayrısı hep hatalı, hep acabalı şimdilerde.

Ne yedik ne içtik de  böyle olduk biz be kardeşim diye, hepimizde bir şaibe.

Düşene dost olmak varken, bir tekmede ben vurayım demek, söylesenize kimin haddine!

Merhamet dilencisi değiliz biz.

Merhamet etmeyene merhamet olunmazın öğrencisiyiz.

Otobüste, sokakta, yer vermek, yüküne yardım etmek şöyle dursun, zarar  vermeyin, ziyan etmeyin yeter bize.

Öyle güzel söylemişsin ki dedem.

Gün olur devran döner diye...

Gençken yaşlı olursun,

Sağlamken hasta.

Kah beşiğe konusun,

Kah kara tahta...

Ne olduğumuzla değil nasıl olduğumuzla anılırız, bahtımız uhraya göçtükten sonra.

İki tip insan var artık sokakta. Bir insan olanlar, bir olamayan.

İnsan yaradılıp, insan kalamayan.

Hasta zihniyetleri, pis hisleri ile dehşet saçan.

 

Biz merhamet okulunun öğrencisiyiz,

Lakin merhameti insan olana veririz.

Minicik bedenlere dokunup onlara zarar veren adilere, rahmeti bırakır zahmet saçarız.

 

Dilim düğüm düğüm

Ve söyleyeceklerimi yazmaya varmıyor elim.

 

Gün oldu artık, devran döndü!

Evlatlarımıza merhamet etmeyene zahmetler gelsin.

Ölsünler mi? Evet.

Hemen mi? Asla.

Sürünsünler, ezilsinler, kan kusa kusa, yalvara yalvara, kendi dostlarını da alıp bu dünyadan gitsinler.

Biz insan olanlar ile kalalım.

Günün sözü

Artık laf değil icraat istiyoruz!